Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Τι πρέπει να ξέρουμε για τη λιποθυμία ...!


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 6944 372 956 & 2310 963 286

Λιποθυμία – Συγκοπή: Διάγνωση, Αίτια, Θεραπεία

Ως συγκοπτικό επεισόδιο (ή συγκοπτική κρίση ή απλά συγκοπή) ορίζεται η αιφνίδια και προσωρινή απώλεια της συνείδησης, συνοδευόμενη από απώλεια του ορθοστατικού τόνου και από αυτόματη ανάνηψη χωρίς την ανάγκη ηλεκτρικής ή φαρμακευτικής καρδιοανάταξης.

Συνιστά συχνό σύμπτωμα και ευθύνεται για ποσοστό 1%-6% των εισαγωγών στα νοσοκομεία καθώς και για το 3% των επισκέψεων στα τμήματα επειγόντων περιστατικών. Η απώλεια συνείδησης είναι γενικά συχνή στους νεαρούς υγιείς ενήλικες και συχνό και υποτροπιάζον σύμπτωμα στους ηλικιωμένους.
Στους ασθενείς με συγκοπτικό επεισόδιο καρδιακής αιτιολογίας, η απώλεια της ζωής (εάν συμβεί) στις περισσότερες περιπτώσεις είναι αιφνίδια. Επομένως, σε αυτούς τους ασθενείς είναι ζωτικής σημασίας να αναγνωρίζεται το καρδιακό υπόστρωμα του συγκοπτικού επεισοδίου και να εφαρμόζεται η κατάλληλη θεραπεία.

Τα σημαντικότερα ερωτήματα που θα πρέπει να απαντηθούν είναι:

1) Ποιο είναι το αίτιο των συμπτωμάτων;
2) Πόσο σοβαρό κρίνεται το πιθανό αίτιο;
3) Ποιες εξετάσεις θα πρέπει να ζητηθούν;
4) Πόσο γρήγορα θα πρέπει να ολοκληρωθεί η διαγνωστική διαδικασία;
5) Πότε θα πρέπει ο ασθενής να παραπέμπεται σε ειδικό ιατρό;


ΑΙΤΙΑ ΣΥΓΚΟΠΤΙΚΟΥ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΥ

Τα πιθανά αίτια του συγκοπτικού επεισοδίου μπορούν να ταξινομηθούν σε τέσσερις μεγάλες κατηγορίες:

1. Νευρογενή ή νευροκαρδιογενή αίτια συγκοπής: Προκαλούν απώλεια συνείδησης εξαιτίας αιφνίδιας αντανακλαστικής αγγειοδιαστολής ή βραδυκαρδίας. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται και ειδικά σύνδρομα όπως το αγγειοπαρασυμπαθητικό (παρασυμπαθητικοτονικό – vasovagal) ή/και αγγειοκατασταλτικό (vasodepressor) σύνδρομο, το σύνδρομο περιστασιακής συγκοπής καθώς και το σύνδρομο του καρωτιδικού κόλπου.

Νευρογενής αντανακλαστικός μηχανισμός επίσης ευθύνεται για τα συγκοπτικά επεισόδια που συνοδεύουν την άσκηση, ειδικά εκείνα αμέσως μετά το τέλος της άσκησης σε άτομα χωρίς οργανική καρδιοπάθεια. Νευρογενής συγκοπή μπορεί να προκληθεί και μετά από λήψη φαρμάκων, όπως είναι η νιτρογλυκερίνη, τα οποία μειώνουν τη φλεβική επιστροφή στην καρδιά όταν ο ασθενής κατέχει όρθια θέση. Τις συγκοπτικές κρίσεις που εμφανίζονται σε έδαφος αορτικής στένωσης, υπερτροφικής μυοκαρδιοπάθειας, υπερκοιλιακής ταχυκαρδίας, παροξυσμικής κολπικής μαρμαρυγής καθώς και εκείνες που οφείλονται στην ύπαρξη βηματοδότη (σύνδρομο βηματοδότη), πολλοί ειδικοί τις αποδίδουν σε νευρογενείς μηχανισμούς. Ωστόσο, οι τελευταίες περιπτώσεις εντάσσονται στα καρδιακά αίτια διότι κάποιες σχετίζονται με δυνητικά χειρότερη πρόγνωση (σε σχέση με τα «αμιγώς» νευρογενή αίτια), ενώ κάποιες άλλες απαιτούν ειδική θεραπευτική αντιμετώπιση.

2. Στη δεύτερη μεγάλη κατηγορία ανήκει η ορθοστατική υπόταση, η οποία μπορεί να οφείλεται σε λειτουργικές μεταβολές λόγω γήρανσης, σε ορισμένα φάρμακα, σε μείωση του δραστικού όγκου αίματος και σε νοσήματα με προσβολή του αυτόνομου νευρικού συστήματος (ΑΝΣ). Η μεταγευματική συγκοπή εμφανίζεται ειδικά στους ηλικιωμένους και οφείλεται στην υπόταση που αναπτύσσεται μετά τα γεύματα. Σε έναν οίκο ευγηρίας, καταγράφηκε μείωση της συστολικής πίεσης μετά από γεύμα, τουλάχιστον κατά 20mmHg, στο 36% των ηλικιωμένων. Η πτώση της πίεσης εμφανιζόταν συνήθως 45 με 60 λεπτά μετά το γεύμα, σπανίως όμως προκαλούσε συμπτώματα.


3. Στην τρίτη κατηγορία ανήκουν ορισμένες νευρολογικές διαταραχές οι οποίες γενικά αποτελούν αίτια συγκοπτικού επεισοδίου. Περιλαμβάνονται τα παροδικά αγγειακά επεισόδια (ΠΑΕΕ), οι ημικρανίες και η επιληψία. Σχεδόν όλοι οι ασθενείς με ΠΑΕΕ που εμφάνισαν συγκοπτικό επεισόδιο είχαν βλάβη του σπονδυλοβασιλικού συστήματος. Συγκοπτική κρίση μπορεί να προκληθεί από ημικρανία που αφορά τη βασική αρτηρία ή να εκλυθεί ως απάντηση στον έντονο πόνο (της ημικρανίας). Η επιληπτική κρίση μπορεί να είναι του τύπου των ατονικών σπασμών (atonic seizures), της επιληψίας του κροταφικού λοβού ή τέλος, να είναι τύπου grand mal χωρίς όμως την ύπαρξη «μαρτύρων» που να εξασφαλίζουν πλήρη περιγραφή του επεισοδίου.

4. Η τέταρτη κατηγορία περιλαμβάνει μια μεγάλη ομάδα καρδιακών αιτίων τα οποία διακρίνονται σε νοσήματα που προκαλούν σοβαρή παρακώλυση της καρδιακής παροχής («απόφραξη ροής») και σε καταστάσεις που σχετίζονται με μυοκαρδιακή ισχαιμία ή αρρυθμία.

ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ

Η κλινική εξέταση και το ηλεκτροκαρδιογράφημα - ΗΚΓ  συνιστούν τα πρώτα βήματα στην εκτίμηση των ασθενών με συγκοπτικό επεισόδιο, η αρχική αυτή εκτίμηση συχνά είτε θέτει τη διάγνωση είτε παρέχει σημαντικές ενδείξεις για την ύπαρξη συγκεκριμένων παθήσεων (π.χ. ειδικά σημεία στένωσης αορτής ή ιδιοπαθούς υπερτροφικής υποαορτικής στένωσης). Στη δεύτερη περίπτωση απαιτείται περαιτέρω έλεγχος προκειμένου να επιβεβαιωθεί ή να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο οι συγκεκριμένες παθήσεις να αποτελούν το αίτιο του συγκοπτικού επεισοδίου. Παραταύτα, σε μεγάλο ποσοστό ασθενών η αρχική εκτίμηση δεν παρέχει ούτε καν ενδείξεις σχετικά με την πιθανή αιτία της συγκοπής και χαρακτηρίζεται «αρνητική».

Οι ασθενείς αυτοί υποδιαιρούνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: σε αυτούς με οργανική καρδιοπάθεια ή παθολογικό ΗΚΓ και σε αυτούς χωρίς υποκείμενη καρδιακή νόσο. Οι ασθενείς της πρώτης κατηγορίας χρήζουν παρακολούθησης με τη μέθοδο Holter και αν διαπιστωθεί ότι υπεύθυνη για τα συγκοπτικά επεισόδια είναι κάποια αρρυθμία, θα πρέπει να χορηγείται η κατάλληλη αγωγή. Όσοι από αυτούς τους ασθενείς έχουν αρνητικά ή μη διαγνωστικά αποτελέσματα στη μέθοδο Holter και πολλαπλά συγκοπτικά επεισόδια, θα πρέπει να υποβάλλονται σε μακροχρόνια ΗΚΓική καταγραφή (loop monitoring). Εάν και αυτή η μέθοδος δεν δώσει διαγνωστικά αποτελέσματα ή πρόκειται για ασθενείς με ένα μόνο ή με πολύ σπάνια συγκοπτικά επεισόδια, θα πρέπει να εκτελεσθεί ηλεκτροφυσιολογική μελέτη για να αποκλεισθεί η πιθανότητα αρρυθμιογενούς συγκοπής.

Στους ασθενείς χωρίς οργανική καρδιοπάθεια ή παθολογικό ΗΚΓ (δεύτερη κατηγορία) αλλά με πολλαπλά συγκοπτικά επεισόδια, η δοκιμασία επικλινούς τραπέζης (tilting test) μπορεί να βοηθήσει διαγνωστικά, ενώ κάποιες φορές χρειάζεται ψυχιατρική εκτίμηση. Οι ασθενείς με ένα μόνο συγκοπτικό επεισόδιο, χωρίς ευρήματα στην κλινική εξέταση και χωρίς ιστορικό ή υποψία ψυχιατρικής διαταραχής, θα πρέπει απλά να τίθενται υπό στενή παρακολούθηση χωρίς να απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση. 


ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΣΥΓΚΟΠΤΙΚΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Η εκτίμηση και η αντιμετώπιση των περισσότερων ασθενών με συγκοπτικό επεισόδιο εκτελείται εξωνοσοκομειακά, από τους ιατρούς πρωτοβάθμιας περίθαλψης. Η εισαγωγή τους στο νοσοκομείο είναι απαραίτητη στις περιπτώσεις που χρειάζεται άμεση-ταχεία διαγνωστική διερεύνηση, επειδή υπάρχει υψηλή πιθανότητα αιφνιδίου θανάτου ή σοβαρής αρρυθμίας, πρόσφατη διάγνωση σοβαρής καρδιοπάθειας (π.χ. στένωση αορτής, έμφραγμα του μυοκαρδίου) και πρωτοεμφανιζόμενη επιληψία ή υπόνοια εγκεφαλικού επεισοδίου. Οι ασθενείς με ευρύματα συμβατά με οξεία ισχαιμία ή οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου στο ΗΚΓ, θωρακικό πόνο, συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια καθώς και εκείνοι που λαμβάνουν φάρμακα με αρρυθμιογόνες ιδιότητες (ικανά να προκαλέσουν κακοήθη αρρυθμία) θα πρέπει να εισάγονται σε νοσοκομείο. Κάποιες φορές η εισαγωγή στο νοσοκομείο επιβάλλεται για τη σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση του ασθενούς, ενώ το αίτιο της συγκοπής είναι γνωστό (π.χ. αντιμετώπιση αφυδάτωσης ή υπαραχνοειδούς αιμορραγίας).

Στη μεγάλη κατηγορία ασθενών με ανεξήγητο συγκοπτικό επεισόδιο- μετά την αρχική εκτίμηση με το ιστορικό, την αντικειμενική εξέταση και το ΗΚΓ, – η διαστρωμάτωση του κινδύνου για αρρυθμία ή/και αιφνίδιο θάνατο είναι αυτή που θα καθορίσει την ανάγκη εισαγωγής σε νοσοκομείο. Βασικά κριτήρια είναι η ύπαρξη οργανικής καρδιοπάθειας ή/και παθολογικού ΗΚΓ.

Οι ηλικιωμένοι ασθενείς συνήθως εισάγονται στο νοσοκομείο, ώστε η παρακολούθηση και αντιμετώπισή τους να είναι άμεση, διότι υπάρχει αυξημένη πιθανότητα υποκείμενης ασυμπτωματικής καρδιακής νόσου (κυρίως στεφανιαίας νόσου). Επιπρόσθετα, υπάρχει μεγαλύτερος φόβος ότι ένα νέο επεισόδιο μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρή κάκωση, όπως κατάγματα ή υποσκληρίδια αιμορραγία.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Η αντιμετώπιση της νευρογενούς συγκοπής περιλαμβάνει την ενημέρωση και εκπαίδευση του ασθενούς, τη χορήγηση φαρμάκων και τη χρήση βηματοδοτών. Όλοι οι ασθενείς θα πρέπει να ενημερώνονται πώς να αποφεύγουν τους πιθανούς εκλυτικούς παράγοντες και να εκπαιδεύονται στους ειδικούς χειρισμούς, που προλαμβάνουν την απώλεια συνείδησης.

Ως εκλυτικοί παράγοντες (παράγοντες ικανοί να πυροδοτήσουν συγκοπτικό επεισόδιο) θεωρούνται η παρατεταμένη ορθοστασία, η υψηλή θερμοκρασία, τα βαριά γεύματα, η έντονη νηστεία, η έλλειψη ύπνου, η κατανάλωση αλκοόλ και η αφυδάτωση.

Οι οδηγίες προς τους ασθενείς θα πρέπει να περιλαμβάνουν τη λήψη ύπτιας θέσης κάθε φορά που εμφανίζονται τα πρόδρομα συμπτώματα και την αποφυγή δραστηριοτήτων που μπορούν να προκαλέσουν σοβαρό τραυματισμό.

Η φαρμακευτική αγωγή θα πρέπει να φυλάσσεται για τους ασθενείς με υποτροπιάζοντα συγκοπτικά επεισόδια, τα οποία δεν αντιμετωπίστηκαν με τα μη φαρμακευτικά μέτρα.

Πηγή: kardiologia.blogspot.gr

Νέα δεδομένα: Υπάρχει ο εθισμός στη ζάχαρη που ... ευθύνεται για την παχυσαρκία ;



Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 6944 372 956 & 2310 963 286

Μήπως δυσκολευόμαστε να χάσουμε βάρος εξαιτίας του εθισμού μας στη ζάχαρη;

Σχεδόν χωρίς εξαίρεση, οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν προσπαθήσει να χάσουν βάρος κάποια στιγμή έχουν διαπιστώσει ότι δυσκολεύονται να αντισταθούν στη γλυκιά γεύση. Κάποιες φορές, μάλιστα, η «ανάγκη για γλυκό» είναι τόσο έντονη που γεννά το «εύλογο» ερώτημα: μήπως τελικά η ζάχαρη προκαλεί εθισμό; Και μήπως τελικά αυτός ο εθισμός στη ζάχαρη ευθύνεται για την παχυσαρκία που ταλαιπωρεί, κυριολεκτικά, την υφήλιο;

Τι υποστηρίζουν τα καινούρια επιστημονικά δεδομένα

Η υπόθεση ότι η ζάχαρη ίσως προκαλεί εθισμό δεν είναι καινούρια. Σε μεγάλο βαθμό οφείλεται σε ορισμένες μελέτες σε πειραματόζωα, όπως π.χ. ποντίκια, που υπό ορισμένες συνθήκες παρουσιάζουν συμπτώματα που μοιάζουν με τον εθισμό, αλλά και σε διάφορες μελέτες που απεικονίζουν π.χ. τις αλλαγές που συμβαίνουν στον εγκέφαλο των ανθρώπων που καταναλώνουν γλυκά τρόφιμα. Η αλήθεια όμως είναι ότι, αν και τέτοιου είδους μελέτες μας δίνουν εξαιρετικά σημαντικές πληροφορίες που μας βοηθούν να κατανοήσουμε τον τρόπο λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου, εντούτοις καμία από αυτές δεν αποδεικνύει ότι η ζάχαρη προκαλεί εθισμό στον άνθρωπο.

Άλλο ευχαρίστηση, άλλο εθισμός

Καταρχήν, είναι αλήθεια ότι κάθε φορά που καταναλώνουμε ένα τρόφιμο που περιέχει ζάχαρη, ή ζάχαρη σε συνδυασμό με λίπος, ή γενικά οποιοδήποτε «γλυκό» ή «γλυκό και λιπαρό» ή «νόστιμο» τρόφιμο, νιώθουμε «ευχαρίστηση». Και όπως θα λέγαμε σε «νευρο-βιολογικό επίπεδο» στην πράξη εκκρίνεται η ουσία ντοπαμίνη από μία δομή του εγκεφάλου που ονομάζεται «επικλινής πυρήνας», δηλαδή «διεγείρεται» το «σύστημα ανταμοιβής» στον εγκέφαλο.

Αυτό βεβαίως που αξίζει να γνωρίζουμε είναι ότι, το ίδιο σύστημα ανταμοιβής διεγείρεται και από πολλά άλλα «ευχάριστα» φαινόμενα, όπως είναι η μουσική, το χιούμορ, η νίκη ή η αναμονή της νίκης, η σωματική έλξη, η αναγνώριση του παιδιού από τη μητέρα του κ.λπ. Έτσι, πολλοί ερευνητές συμφωνούν ότι, το γεγονός ότι η κατανάλωση ζάχαρης προκαλεί έκκριση ντοπαμίνης ίσως δεν είναι κάτι ασυνήθιστο ή ανησυχητικό, αλλά μία από τις «θετικές εμπειρίες» που ενεργοποιούν έναν συνηθισμένο μηχανισμό του εγκεφάλου.

Επιπλέον, οι επιστήμονες συμφωνούν ότι η προτίμησή μας στη γλυκύτητα είναι έμφυτη και ότι ίσως μάλιστα αποτελεί έναν εξελικτικό μηχανισμό επιβίωσης ο οποίος αρχικά διασφαλίζει την αποδοχή του μητρικού γάλακτος (που έχει ελαφρώς γλυκιά γεύση λόγω του σακχάρου λακτόζη) και στη συνέχεια καθοδηγεί προς ασφαλή, θρεπτικά τρόφιμα (αφού στη φύση συχνά το «πικρό» σηματοδοτεί π.χ. την αλλοίωση).

Εύγευστα τρόφιμα και … εξαρτησιογόνες ουσίες

Ένα εύρημα που απασχολεί ορισμένους ερευνητές είναι ότι οι εξαρτησιογόνες ουσίες, όπως είναι τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, φαίνεται να ενεργοποιούν τα ίδια κυκλώματα του εγκεφάλου με τη ζάχαρη. Δεν θα μπορούσε λοιπόν και η ζάχαρη να προκαλέσει αντίστοιχα συμπτώματα με εκείνα της εξάρτησης; Η επιστήμη μέχρι στιγμής δεν αποδεικνύει κάτι τέτοιο, και η επίδραση της ζάχαρης φαίνεται όχι έχει ουσιαστικές διαφορές με εκείνη των εξαρτησιογόνων ουσιών.

Για παράδειγμα, η κατανάλωση ζάχαρης, και εύγευστων τροφίμων γενικότερα, διεγείρει με διαφορετικό τρόπο τα εγκεφαλικά κύτταρα και, επιπλέον, δεν συνδέεται με μια σειρά φαινομένων που χαρακτηρίζουν την εξάρτηση σε εξαρτησιογόνες ουσίες, όπως είναι η ανάγκη πρόσληψης όλο και μεγαλύτερων ποσοτήτητων (habituation), η σφοδρή επιθυμία (craving) και η ανοχή (tolerance), και τα οποία προκαλούν πολύ σοβαρά προβλήματα στα «εξαρτημένα» άτομα, αλλά και στην κοινωνία. Επιπλέον, τα φάρμακα που επιδρούν στη δράση των εξαρτησιογόνων ουσιών δεν επιδρούν με τον ίδιο τρόπο στη δράση της ζάχαρης. Αυτά και μια σειρά άλλων δεδομένων καθιστούν αδύνατη την επιβεβαίωση της θεωρίας ότι η ζάχαρη προκαλεί εξάρτηση, αντίστοιχη με εκείνη των διαφόρων εξαρτησιογόνων ουσιών.

Αν η ζάχαρη δεν προκαλεί εθισμό, τότε γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να «κόψουμε» τα γλυκίσματα και να χάσουμε βάρος;

Το ερώτημα αυτό είναι πολυσύνθετο και, προφανώς, απασχολεί όχι μόνο «καθημερινούς ανθρώπους» που θέλουν να ελέγξουν το βάρος τους, αλλά και εκατοντάδες ερευνητές και επιστήμονες ανά τον κόσμο. Η αλήθεια είναι ότι, οι άνθρωποι έχουμε σύνθετη σχέση με το φαγητό, που εκ των πραγμάτων, εκτός από θρεπτικά συστατικά μας προσφέρει και «ευχαρίστηση» την οποία, τελικά, δεν είναι και τόσο παράλογο να αναζητούμε.

Αλλά η επιστήμη δεν έχει αποδείξει ότι η ζάχαρη, ή οποιοδήποτε μεμονωμένο συστατικό, ευθύνεται αποκλειστικά για την αύξηση στο βάρος μας, που στην πράξη είναι το αποτέλεσμα της υπερβολικής πρόσληψης θερμίδων, από οποιοδήποτε συνδυασμό συστατικών ή τροφίμων της διατροφής μας, και της μειωμένης δαπάνης θερμίδων για τις ανάγκες του οργανισμού και τη σωματική μας δραστηριότητα.

Βεβαίως, το βάρος μας επηρεάζεται και από το γενετικό μας υπόβαθρο και το περιβάλλον και τις εμπειρίες μας, που συχνά επηρεάζουν τις διατροφικές μας επιλογές, όπως το είδος και η ποσότητα των τροφίμων που καταναλώνουμε, ή τον τρόπο ζωής μας, όπως τη σχέση μας με την άσκηση, αλλά σε τελική άναλυση, η διαχείριση του βάρους μας εξαρτάται από εμάς τους ίδιους και τις επιλογές μας.

Πηγές: iatrikanea.gr (Μ. Οκτωράτου)

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2013

Διατροφή – Τι χειροτερεύει την ακμή;

Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 6944 372 956 & 2310 963 286

Ακμή και Διατροφή – Τι χειροτερεύει την ακμή;

Ανεπαρκείς ποσότητες αντιοξειδωτικών βιταμινών και μεταλλικών στοιχείων

Χαμηλά επίπεδα βιταμίνης C, E, ψευδαργύρου και καροτενοειδών μπορούν να συμβάλλουν στην εμφάνιση της ακμής. Αυτά τα στοιχεία βοηθούν στην καταπολέμηση των ελευθέρων ριζών, (οι οποίες σπάνε την ελαστικότητα της επιδερμίδας), παράγουν κολλαγόνο και βοηθούν στην επιδιόρθωση των δερματικών βλαβών. Η παγίδα βρίσκεται στο γεγονός ότι πρέπει να προσλάβουμε αυτά τα στοιχεία από μη επεξεργασμένα τρόφιμα ώστε να μπορούν να μας ωφελήσουν

Επεξεργασμένα τρόφιμα

Υπάρχουν στοιχεία που αποκαλύπτουν μια μπερδεμένη σχέση μεταξύ των επεξεργασμένων τροφίμων και της ακμής. Τρώγοντας ένα μεγάλο γεύμα από επεξεργασμένα τρόφιμα παράγεται μεγάλη ποσότητα ινσουλίνης. Μεγάλη ποσότητα ινσουλίνης σημαίνει αύξηση της ανάπτυξης των ιστών και παραγωγής ανδρογόνων, που συμβάλλουν στην ανάπτυξη της ακμής.

Τρόφιμα τα οποία έχουν υποστεί υψηλή επεξεργασία όπως τα έτοιμα φαγητά συχνά περιέχουν συστατικά τα οποία προάγουν το οξειδωτικό στρες και την φλεγμονή. Το οξειδωτικό στρες και η φλεγμονή σχεδόν πάντα συμβάλουν σε χρόνια πάθηση.

Γαλακτοκομικά Προϊόντα

Ενώ υπάρχουν αρκετοί συσχετισμοί μεταξύ της κατανάλωσης των γαλακτομικών προϊόντων και της ακμής από το 1800, μερικά δεδομένα δεν υποδεικνύουν κάποια σχέση μεταξύ τους.

Το γάλα παρέχει ένα σύνολο από παράγοντες ανάπτυξης, ορμόνες και συστατικά προσαρμοσμένα στα νεογέννητα. Μόλις ολοκληρωθεί η ανάπτυξη και τα νεαρά μπορούν να τραφούν μόνα του, η κατανάλωση γάλακτος σταματάει (όχι όμως στους ανθρώπους).

Τα γαλακτοκομικά προϊόντα έχουν υψηλή ανταπόκριση ινσουλίνης, αυξάνουν το επίπεδο των ορμονών στο σώμα και μεταβάλλουν τις φλεγμονές που οδηγούν σε μη επιθυμητά ξεσπάσματα της ακμής.

Η κατανάλωση αγελαδινού γάλακτος αυξάνει τα επίπεδα του Ινσουλινόμορφου Αυξητικού Παράγοντα, IGF-1

O παράγοντας IGF-1 (είναι μια ορμόνη με παρόμοια μοριακή δομή όπως η ινσουλίνη) κατά 10-20% στο σώμα. Το IGF-1 από το αγελαδινό γάλα επιβιώνει την παστερίωση και ομογενοποίηση και την πέψη στο έντερο, και μπορεί να εισέλθει στο σώμα σαν μια άθικτη ορμόνη (η αγελαδινή και ή ανθρώπινη IGF-1 μοιράζονται την ίδια σειρά).

Η δυσμενής σχέση μεταξύ των γαλακτοκομικών και της ακμής δεν έχει παρατηρηθεί με τα ζυμωμένα γαλακτοκομικά προϊόντα ίσως επειδή τα βακτήρια στην ζύμωση χρησιμοποιούν το IGF-1, αφήνοντας ελάχιστο για απορρόφηση.

Κάποιοι ειδικοί θεωρούν ότι ειδικά η πρωτεΐνη ορού γάλακτος (ξινόγαλο, τυρόγαλα) μπορεί να ευνοεί την ακμή λόγου του ότι είναι ένας ισχυρός παραγωγός ινσουλίνης. Μια πρωτεΐνη, η βητασελουλίνη (που βρίσκεται σε γαλακτοκομικά προϊόντα) μπορεί να αυξήσει την κυτταρική διαίρεση της επιδερμίδας και να μειώσει το κυτταρικό θάνατο του δέρματος οδηγώντας σε επιδείνωση της ακμής.

Αλκοόλ

Πολλές μελέτες συνδέουν το αλκοόλ με την αύξηση της ακμής

Γαστρεντερικές Διαταραχές και γλουτένη

Η ακμή συχνά σχετίζεται με το τις γαστρεντερικές διαταραχές.

Όσοι πάσχουν από ακμή είναι πολύ πιθανό να παρουσιάσουν γαστρεντερικά προβλήματα όπως φούσκωμα και δυσκοιλιότητα.

Η υγεία του εντέρου χειροτερεύει με την παρουσία χρόνιου στρες, οδηγώντας σε φλεγμονές και ίσως σε ένα αδύναμο έντερο.

Μπορεί να υπάρχει σχέση ανάμεσα στην γλουτένη σίτου και στην ακμή (όπως και μεταξύ της γλουτένης και άλλων δερματικών καταστάσεων). Δοκιμάστε να απορρίψετε όλες της πηγές σιταριού και γλουτένης από την διατροφή σας για ένα μήνα και δείτε εάν αυτό βοηθάει.


Ακμή και Διατροφή – Τι μπορεί να βοηθήσει στην μείωση της ακμής

Η ακμή είναι σημαντικό πρόβλημα. Ενώ τα γονίδια (ιδίως από τη μεριά της μητέρας παίζουν μεγάλο ρόλο) και η εθνικότητα συμβάλουν στην ακμή, φαίνεται ότι επίσης και ο τρόπος που ζούμε παίζει το ρόλο του.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής ξοδεύονται πάνω από 100 εκατομμύρια δολάρια σε προϊόντα καταπολέμησης της ακμής. Παράλληλα πολλοί μη δυτικοποιημένοι πληθυσμοί δεν έχουν καθόλου ακμή.

Οπότε μπορείτε να ξοδεύετε ένα σωρό χρήματα σε φάρμακα με την πιθανότητα να εμφανιστούν επικίνδυνες παρενέργειες, ή απλά μπορείτε να αλλάξετε διατροφή. Η αλλαγή της διατροφής είναι πολύ φθηνότερη και ασφαλέστερη για ξεκίνημα.

Μη επεξεργασμένα τρόφιμα

Η διατροφή που βασίζεται αποκλειστικά σε μη επεξεργασμένα τρόφιμα μπορεί να οδηγήσει σε ελαφρά μειωμένα επίπεδα IGF-1 και ελαφρώς αυξημένα επίπεδα της IGF-1 που σχετίζονται με τα επίπεδα των πρωτεϊνών (αφήνοντας λιγότερο διαθέσιμο IGF-1 να κυκλοφορεί στο σώμα). Αυτό μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της ακμής

Περιορισμός θερμίδων

Όσο λιγότερο φαγητό εισέρχεται στον οργανισμό τόσο λιγότερο σμήγμα παράγεται.

Φυτοοιστρογόνα

Αυτά τα υποκατάστατα, τα οποία βρίσκονται σε τρόφιμα όπως η σόγια, μπορεί να αναστείλουν τα ανδρογόνα και τα ένζυμα που προωθούν την ακμή, αλλά δεν παίζουν σημαντικό ρόλο στην αποφυγή της ακμής

Κακάο

Δεν φαίνεται να υπάρχει σχέση ανάμεσα στην σοκολάτα (στην  ακατέργαστη μορφή της) και στην ακμή. Μελέτες δείχνουν ότι η μαύρη σοκολάτα μπορεί να βοηθήσει την ευαισθησία στην ινσουλίνη, να βελτιώσει την κυκλοφορία του αίματος στην επιδερμίδα και την ενυδάτωση της επιδερμίδας. (Μερικοί παραγωγοί τονίζουν αυτές τις μελέτες και προσφέρουν την σοκολάτα σε προϊόντα δέρματος. Ακόμα δεν έχει αποφασιστεί αν πραγματικά δουλεύει, πάντως σίγουρα θα μυρίζεται υπέροχα!)

Ωμέγα 3 λιπαρά οξέα

Τα επίπεδα των λιπαρών οξέων στην επιδερμίδα μπορούν να παίξουν κάποιο ρόλο στην ανάπτυξη της ακμής. Εκτενέστερα, η προ-φλεγμονώδης δυτική δίαιτα (με αρκετά ωμέγα 6 λιπαρά οξέα) τείνει να επιδράσει αρνητικά στην ακμή. Η ισορροπημένη πρόσληψη λιπαρών και η επαρκή πρόσληψη των ωμέγα-3 λιπαρών οξέων φαίνεται να είναι σημαντική στην ολική υγεία της επιδερμίδας. Ένα γραμμάριο ΕΡΑ (εικοσιπεντανοϊκό οξύ) κάποιου συμπληρώματος διατροφής μπορεί να φανεί χρήσιμο στη θεραπεία κατά της ακμής.

Γαστρεντερική υγεία

Όπως προαναφέρθηκε, κακή γαστρεντερική υγεία σχετίζεται με την ακμή. Μη επεξεργασμένα τρόφιμα, διαλυτές και μη διαλυτές ίνες, ωμέγα 3 λιπαρά οξέα, καρύδα, και λαχανικά όπως μπρόκολο, κουνουπίδι, λαχανάκια Βρυξελλών, λάχανο κτλ., μπορούν να έχουν ευεργετική επιρροή στην υγεία του εντέρου, βελτιώνοντας την κινητικότητα του. Οι ίνες μπορούν επίσης να συνδέονται και να εκκρίνουν περίσσεια ορμονών που συμβάλλουν στην ακμή.
Σκεφτείτε να εξαλείψετε το σιτάρι, τα γαλακτοκομικά και τη ζάχαρη για ένα μήνα και δείτε αν σας βοηθάει.  Όλα αυτά επιδεινώνουν τα γαστρεντερικά προβλήματα και η ακμή συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με την εντεροπάθεια που οφείλεται στην γλουτένη.


Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για όσους έχουν χρησιμοποιήσει αντιβιοτικά για την ακμή. Το έντερο μας αποτελεί σπίτι για έναν αναρίθμητο σύνολο βακτηρίων, κι αν διαταραχθεί η εντερική μας υγεία αυτό έχει αρνητική επίδραση στην ακμή. Επαρκής πρόσληψης πρεβιοτικών και προβιοτικών από τα τρόφιμα ή και τα συμπληρώματα διατροφής μπορεί να βοηθήσει στην αποκατάσταση της υγείας του εντέρου και στη μείωση της ακμής.

Τα επιδερμικά κύτταρα έχει αποδειχτεί ότι λειτουργούν και σαν κύτταρα άμυνας τα οποία υποδεικνύουν ένα υπερενεργό αμυντικό σύστημα. Φλεγμονές στην επιδερμίδα σημαίνει φλεγμονές στο σώμα και πιθανώς φλεγμονή στο έντερο.

Καρυκεύματα

Πολλά καρυκεύματα (όπως η κανέλα, το τζίντερ, ο κούρκουμας) και τα φρέσκα βότανα (όπως ο βασιλικός, η ρίγανη, το σκόρδο) έχουν αντιφλεγμονώδες ιδιότητες, αντιμικροβιακές και ενισχύουν το ανοσοποιητικό. Καρυκεύματα όπως η κανέλα μπορούν επίσης να βοηθήσει στη ρύθμιση της ινσουλίνης.


Το πράσινο τσάι μπορεί να καταστείλει ένζυμα και ανδρογόνα που εμπλέκονται στον σχηματισμό της ακμής. Είναι επίσης αντιφλεγμονώδες.

Καρύδια/Αμύγδαλα

Αυτοί οι ξηροί καρποί μπορούν να βοηθήσουν στην λιπαρότητα του δέρματος και στο επίπεδο λιπών στο αίμα καθώς και να ελέγξουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα. Τα μονοακόρεστα λιπαρά οξέα έχουν και αντιμικροβιακή δράση.

Σκούρα πράσινα και μωβ λαχανικά και φρούτα

Αυτά περιέχουν αντιοξειδωτικά  και μεταλλικά στοιχεία τα οποία εξαφανίζουν την φλεγμονή και καταπολεμούν την ακμή. Μπορούν επίσης να αναστείλουν τον σχηματισμό ανδρογόνων και των ενζύμων που προάγουν την ακμή.

Αυγά ελευθέρας βοσκής

Κότες που λαμβάνουν θρεπτική τροφή (ή ακόμα καλύτερα ελευθέρας βοσκής που τρέφονται με έντομα) παράγουν πιο θρεπτικά αυγά (που περιέχουν βιταμίνη Α και ωμέγα 3 λιπαρά οξέα) που μπορούν να αποτρέψουν την ακμή.

Ντομάτες

Οι ντομάτες μπορούν να μειώσουν το IGF-1 στο σώμα.

Ρεσβερατρόλη

Βρίσκεται στα σταφύλια, στο κόκκινο κρασί, στα φιστίκια και στα μούρα.

Βιταμίνη Β5 (παντοθενικό οξύ)

Συμπλήρωμα διατροφής με παντοθενικό οξύ (500-1000 mg ημερησίως είναι επαρκές) μπορεί να έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα και είναι μια πιο ασφαλής εναλλακτική στη συνήθη συνταγογράφηση των αντισυλληπτικών και των ρετινοειδών.

Ψευδάργυρος και Σελήνιο

Το 6% όλου του ψευδαργύρου του σώματος μας βρίσκεται στην επιδερμίδα . Το σελήνιο είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό. Είναι προτιμότερο να τα λαμβάνεται μέσω των τροφίμων.

Υψηλά σε ψευδάργυρο τρόφιμα θεωρούνται τα θαλασσινά, το κυνήγι και οι ξηροί καρποί. Υψηλά σε σελήνιο τρόφιμα είναι ξηροί καρποί (ειδικά τα καρύδια Βραζιλίας), τα ψάρια, τα πουλερικά , το κρέας και το κυνήγι.

Τελικά φαίνεται να υπάρχει μια άμεση σχέση μεταξύ ακμή και διατροφή και είναι πιο εύκολο να δοκιμάζει κάποιος που πάσχει από ακμή να βρει λύση μέσω της διατροφής παρά να πειραματίζεται με ύποπτα φάρμακα ή θεραπείες “θαύματα”.

Πηγές: e-diatrofi.org (Α. Ταμπάκη)

Πέμπτη, 11 Απριλίου 2013

Η χοληστερίνη ... τραβά σαν μαγνήτης ... τα κουνούπια !


Δρ Δημήτρης Ζ. Ψυρρόπουλος
(dps.kardiologos@gmail.com & 6944 372 956 & 2310 963 286

Τα κουνούπια προτιμούν τους ανθρώπους με ... χοληστερίνη και ... ουρικό οξύ !

Σε λίγο τα κουνούπια θα αρχίσουν να μας ... επισκέπτονται! Ο ιός του Νείλου που πέρισυ μας ταλαιπώρησε και φέτος προμηνύεται ότι θα μας ... ζορίσει μεταδίδεται με τα κουνούπια. Τα κουνούπια που μας κάνουν να υποφέρουμε την θερινή, κυρίως περίοδο είναι τα θηλυκά. Αυτό σημαίνει πως τα κουνούπια δεν μας τσιμπούν απλά και μόνο για να τραφούν (αν ήταν έτσι θα μας τσιμπούσαν και τα αρσενικά), αλλά χρειάζονται το ανθρώπινο αίμα για να γεννήσουν εύφορα αυγά.
Και φυσικά όχι όποιο και όποιο αίμα!


Ποιόν αγαπούν περισσότερο τα κουνούπια; Είναι τα κουνούπια τελικά τόσο εκλεκτικά;

Έχουμε όλοι μας παρατηρήσει πως τα συγκεκριμένα ... αιμοβόρα έντομα δείχνουν μια προτίμηση όσον αφορά τον "στόχο" που θα επιτεθούν π.χ. σε έναν χώρο που βρίσκονται 10 άτομα, ένα ή δύο από αυτά θα αποτελέσουν τον ιδανικό στόχο!

Υπάρχουν σε εξέλιξη πολλές διεθνείς έρευνες για την απομόνωση εκείνων των χημικών ουσιών από τις χιλιάδες που εκκρίνει το ανθρώπινο δέρμα, που έλκουν ή που απωθούν τα κουνούπια. Είναι διαπιστωμένο, ότι τα έλκει το γαλακτικό οξύ που περιέχει ο ιδρώτας και το διοξείδιο του άνθρακα που εκπνέουμε. Αυτό το τελευταίο τα αποπλανεί σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε ο ξηρός πάγος, δηλαδή οι παγίδες με κατεψυγμένο διοξείδιο του άνθρακα είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές εναντίον τους.
 

Επιβεβαίωσαν επίσης ότι τα κουνούπια προτιμούν εκείνους, που το δέρμα τους αποβάλλει μεγαλύτερη του μέσου όρου ποσότητα στεροειδών και χοληστερίνης.
Τα κουνούπια τα έλκει η γλυκιά οσμή, που μπορεί να είναι κολόνια, λακ μαλλιών ή αποσμητικό. Απέδειξαν επίσης ότι βρίσκουν πιο ελκυστικές τις έγκυες γυναίκες. Το κάτω μέρος του σώματος των εγκύων γυναικών έχει κατά 0,7 βαθμούς Κελσίου ψηλότερη θερμοκρασία από τις μη έγκυες: έτσι είναι πιο ελκυστικές αφ’ ενός λόγω της θερμοκρασίας, αφ’ ετέρου τις αυξημένες εκκρίσεις του δέρματος τους.

  
Τα κουνούπια λατρεύουν επίσης τους ανθρώπους που παράγουν υπερβολικά ποσά ορισμένων οξέων, όπως για παράδειγμα το ουρικό οξύ. Αυτές οι ουσίες προκαλούν τις οσφρητικές αισθήσεις των κουνουπιών με αποτέλεσμα να "προσγειώνονται" πάνω στα ανυποψίαστα θύματά τους.

Αλλά η διαδικασία της έλξης αρχίζει πολύ πριν από την προσγείωση. Επίσης ο κινούμενος άνθρωπος είναι πιο ελκυστικός, καθ’ ότι αυξάνεται ο ρυθμός της αναπνοής του, κι έτσι η εκπνοή μεγαλύτερης ποσότητας διοξειδίου του άνθρακα.
Τα κουνούπια μπορούν να μυρίσουν το γεύμα τους από μια εντυπωσιακή απόσταση μέχρι 50 χιλιομέτρων, ιδιαίτερα αν υποψιαστούν πως σε αυτή την ακτίνα εντοπίζεται και διοξείδιο του άνθρακα. Οι ενήλικες (και οι έγκυες) εκπέμπουν περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα, οπότε γίνονται καλύτερος στόχος απ' ότι τα μικρά παιδιά.

Η μετακίνηση και η θερμότητα προσελκύουν επίσης τα κουνούπια. Συνεπώς αν θέλετε να αποφύγετε μια πιθανή επίθεση κουνουπιών αποφύγετε τα νυχτερινά αθλήματα σε υπαίθρια γήπεδα, αφού το λαχάνιασμα από το τρέξιμο αλλά και το γαλακτικό οξύ που αναπόφευκτα θα εκκριθεί από τους ιδρωτοποιούς αδένες σας θα είναι μιας πρώτης τάξεως "πρόσκληση" για τα κουνούπια!

Από τα οπτικά ερεθίσματα επιβεβαιώθηκε ότι τα σκούρα ρούχα, που απορροφούν το φως, έλκουν περισσότερο τα κουνούπια από τα λευκά ρούχα. Βέβαια, όταν χιλιάδες κουνούπια βουίζουν γύρω μας, δεν έχει την παραμικρή σημασία το χρώμα των ρούχων που φοράμε.
  

Γιατί το τσίμπημα των κουνουπιών προκαλεί φαγούρα;

Μόνο τα θηλυκά κουνούπια ζουν με το αίμα. Αφού ανοίγουν μια μικρή πληγή στο θύμα τους, την ψεκάζουν με μια σταγόνα του σάλιου τους εμποδίζοντας έτσι την πήξη του αίματος. Έπειτα την ρουφάνε έως ότου γεμίσουν το στομάχι τους και αποχωρούν πετώντας αθόρυβα.

Το ανοσοποιητικό μας σύστημα αναγνωρίζει τις ξένες πρωτεΐνες που περιέχει το σάλιο του κουνουπιού και ακολουθεί μια ονομαζόμενη πρώτου τύπου αντίδραση ή άμεση αντίδραση υπερευαισθησίας. Η ουσία αυτής της αντίδρασης είναι η εξάλειψη της «εισβάλλουσας», δηλαδή της ξένης πρωτεΐνης. Σ’ αυτό πρωταγωνιστεί η ισταμίνη που απελευθερώνεται από τους ιστούς των λιποκυττάρων.



Η ισταμίνη προωθεί την διαστολή των αγγείων και την εμφάνιση των λεμφοκυττάρων στην περιοχή του τσιμπήματος (τρύπημα) έτσι βοηθάει την ταχύτερη απομάκρυνση της ξένης πρωτεΐνης. Συνάμα η ισταμίνη έχει και μια ισχυρή ερεθιστική επίδραση στους ιστούς, λόγω το ότι αυξάνεται η διαπερατότητα των τοιχωμάτων των αγγείων θα έχουμε διαρροή υγρού στο σημείο του τσιμπήματος που θα προκαλέσει ένα εξόγκωμα και ο ερεθισμός των νεύρων του δέρματος θα έχει σαν αποτέλεσμα την φαγούρα. Για το κοκκίνισμα του δέρματος υπεύθυνη είναι η διαστολή των γύρω αγγείων, που προκαλείται από την ισταμίνη.

Τι πρέπει να κάνει κανείς σε τσιμπήματα κουνουπιών;

Όσο περισσότερο ξύνομε τα τσιμπήματα τόσο αυξάνεται η πιθανότητα τραυματισμού της επιδερμίδας, της βακτηριδιακής επιμόλυνσης, να γίνουν πυώδη πληγές.

Επειδή η αίσθηση της φαγούρας παρουσιάζεται ιδιαίτερα στη ζέστη του κρεβατιού και κατά τη διάρκεια της νύχτας ελέγχουμε λιγότερο τις πράξεις μας, είναι συχνό φαινόμενο ότι μέχρι το πρωί έχουμε ματώσει με το ξύσιμο τα τσιμπήματα.

Να φροντίζουμε τα τσιμπήματα!

Τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται καμία αγωγή. Πρακτικές οδηγίες για την ανακούφιση από τον κνησμό είναι επάλειψη με μαγειρική σόδα (3 κουταλιές σόδας σε μία κουταλιά νερό) ή τρίψιμο της περιοχής του τσιμπήματος με ένα δισκίο ασπιρίνης. Ορισμένα άτομα εμφανίζουν μεγαλύτερη ευαισθησία στο τσίμπημα κουνουπιών και μπορεί να σχηματισθεί μικρή φυσαλίδα, μεγαλύτερο από το σύνηθες ερύθημα (κοκκινίλα) και εντονότερο πρήξιμο. Σε αυτές τις περιπτώσεις χρειάζεται επάλειψη τοπικά με κορτιζονούχο κρέμα και εάν απαιτηθεί λήψη αντιϊσταμινικών. Τα αντιϊσταμινικά είναι ορθότερο να λαμβάνονται από το στόμα (σε χάπια ή σιρόπι ή σταγόνες) και όχι σε τοπική εφαρμογή με τη μορφή γέλης (ζελέ) ή κρέμας (Σπάνια μπορεί να απαιτηθεί κορτιζόνη από του στόματος, ιδιαίτερα εάν πρόκειται για τσίμπημα από μεγάλη μύγα (τάβανος - νταβάνι) επειδή εκεί η δερματική τοπική αντίδραση μπορεί να επιμείνει για μερικές ημέρες. Εάν σχηματισθεί φυσαλίδα με υγρό, καλό είναι να μην την πειράζουμε και σπάσει διότι υπάρχει κίνδυνος επιμόλυνσης και τότε μόνο μπορεί να χρειασθούν αντιβιοτικά).

Σπανίως έχουν αναφερθεί περιπτώσεις αλλεργικού shock από τσίμπημα κουνουπιών. Εάν ένα άτομο αντιδρά υπερβολικά στο τσίμπημα κουνουπιών, δηλαδή με σχηματισμό μεγάλων φυσαλίδων κλπ, τότε πρέπει να ελεγχθεί για ενδεχόμενη διαταραχή του ανοσιακού του συστήματος.

Αποφεύγουμε τις επαλείψεις στο παιδικό δέρμα με χημικά εντομοαπωθητικά όπως και με αρώματα, λοσιόν ή άλλα καλλυντικά προϊόντα διότι τα κουνούπια έλκονται από τις ευχάριστες οσμές όπως και τα έντονα χρώματα και τον ιδρώτα.

Μην αλείφουμε με εντομοαπωθητικό μωρά κάτω των 3 μηνών. Τα μωρά κάτω των 3 μηνών καλύτερα να τα προστατεύσουμε με κουνουπιέρα, με τούλι ή με ρουχισμό

Για πολλούς ίσως είναι άβολη η σκέψη, αλλά με τα σκευάσματα αξίζει να αλείψουμε και το πρόσωπο, ακριβέστερα κάθε τετραγωνικό εκατοστό της εκτεθειμένης περιοχής, διότι τα κουνούπια μας την έχουν στημένη, και αρέσκονται στα τσιμπήματα πίσω απ’ τα αφτιά, στους λοβούς των αφτιών, στα βλέφαρα, επίσης και σε κάθε εσοχή του σώματος.

Πηγές: medlabnews.gr (Α. Γιατζίδης, Κ. Ζουμπουρλή)

 


Δείτε στο video το τσίμπημα ενός κουνουπιού από πολύ κοντά.

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

Τι είναι τα προβιοτικά και τα πρεβιοτικά διατροφικά συμπληρώματα ;


(dps.kardiologos@gmail.com & 2310 963 286 & 6944 372 956

Τι είναι τα προβιοτικά και τα πρεβιοτικά;

Tα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται ότι υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από το πλατύ κοινό και τους επιστήμονες για τη χρησιμότητα των τροφίμων ή των διατροφικών συμπληρωμάτων που περιέχουν προβιοτικά ή πρεβιοτικά.

Το ενδιαφέρον αυτό μοιάζει να τροφοδοτείται από τη βιομηχανία των τροφίμων, κατά βάση, όμως η εμπλοκή των επιστημόνων, ερευνητών, είναι υγιής.

Αυτό αποδεικνύεται από τις μελέτες γύρω από το θέμα, που συχνά είναι αντικρουόμενες σε ότι αφορά τα αποτελέσματα και την ερμηνεία τους. Τελικά και παρά το γεγονός ότι οι μικροοργανισμοί που περιέχονται στα προβιοτικά και στα πρεβιοτικά δεν είναι απαραίτητοι για να είναι κάποιος υγιής, εντούτοις γίνονται εκτεταμένες έρευνες για να διαφανεί εάν πράγματι είναι σε θέση να θεραπεύουν ή να προλαμβάνουν διάφορες ασθένειες.

Εισαγωγή

Μέσα στον καθένα μας κατοικεί (συνυπάρχει) μεγάλος αριθμός βακτηρίων, χωρίς την παρουσία των οποίων δεν είναι δυνατή ζωή. Ο συνολικός τους αριθμός είναι αρκετά δισεκατομμύρια, ίσως πιο πολλά και από τον αριθμό των κυττάρων του σώματός μας.

Χωρίζονται σε 400 περίπου κατηγορίες και τα περισσότερα από αυτά βρίσκονται στο πεπτικό μας σύστημα και ειδικότερα στην περιοχή του εντέρου. Όσο τους παρέχουμε σωστή διατροφή (και συνήθως αυτό που είναι για εμάς σωστή διατροφή είναι και για αυτά) και τα διατηρούμε , αυτά συμβάλλουν τα μέγιστα στη διατήρηση της δικής μας καλής υγείας. Η διατήρηση της υγείας του πεπτικού μας συστήματος, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα δισεκατομμύρια των βακτηρίων που ζουν μέσα σε αυτό και τα ονομάζουμε με τον όρο «εντερική χλωρίδα».

Ιστορία

Η θεωρία των προβιοτικών προτάθηκε αρχικά από τον Metchnikoff το 1908, ο οποίος προσπαθούσε να ανακαλύψει τους λόγους για τους οποίους οι βοσκοί στη Βουλγαρία παρουσίαζαν καλή υγεία και μακροζωία. Τα αποτελέσματα της έρευνάς του έδειξαν ότι τα άτομα αυτά κατανάλωναν συστηματικά γαλακτοκομικά προϊόντα με ζωντανές καλλιέργειες μη παθογόνων μικροοργανισμών(μαγιά).

Ταξινόμηση - Ιδιότητες

Τα προβιοτικά ορίζονται ως τα ζωντανά μικροβιακά συστατικά τροφίμων που έχουν ευεργετική επίδραση στην υγεία, βελτιώνοντας τη μικροβιακή ισορροπία του εντέρου. Οι προβιοτικοί παράγοντες που χρησιμοποιούνται με τη μεγαλύτερη συχνότητα περιλαμβάνουν λακτοβάκιλλους (Lactobacillus acidophilus, bulgaricus, casei, gasseri, plantarum), μπιφιδοβακτήρια (Bifidobacterium bifidum, lactis, longum, animalis ή regularis), Enterococcus faecium και Saccharomyces boulardii. Πρέπει να επισημάνουμε ότι τα ποικίλης μορφής προβιοτικά προϊόντα (τρόφιμα, συμπληρώματα ή φαρμακευτικά σκευάσματα) έχουν μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Επίσης διαφέρουν σημαντικά όσον αφορά στην αποτελεσματικότητα τους.

Για να μπορεί να χαρακτηριστεί ένας μικροοργανισμός ως προβιοτικό θα πρέπει να έχει τις ακόλουθες ιδιότητες: 1) να ασκεί ωφέλιμη δράση στον ξενιστή, 2) να είναι μη παθογόνος και μη τοξικός, 3) να περιέχεται σε μεγάλο αριθμό , 4) να είναι ικανός να αποικήσει και να μεταβολιστεί στο έντερο, 5) να παραμένει ζωντανός κατά την αποθήκευση και χρήση και 6) να έχει καλές οργανοληπτικές ιδιότητες (π.χ. να δίνει γλυκιά γεύση).

Πρεβιοτικά ή πρεβιοτικές ίνες αποκαλούνται τα άπεπτα συστατικά της τροφής που δρουν ευεργετικά για τον οργανισμό, ενεργοποιώντας επιλεκτικά την ανάπτυξη ή/και τη δραστηριότητα ενός ή περισσότερων βακτηριακών στελεχών που αποικίζουν το έντερο. Κυριότερα πρεβιοτικά είναι η ινουλίνη, οι γαλακτο-ολιγοσακχαρίτες (GOS) και οι φρουκτο-ολιγοσακχαρίτες (FOS). Αποτελούν στοιχεία φρούτων, λαχανικών ή δημητριακών (όπως το ραδίκι, το κρεμμύδι, το σκόρδο, τα δημητριακά ολικής άλεσης, η μπανάνα ή η σόγια). Ενσωματώνονται σε γαλακτοκομικά προϊόντα, ροφήματα και γλυκά.

Για να κατηγοριοποιηθεί ένα συστατικό της τροφής ως πρεβιοτική ίνα θα πρέπει: 1) να μην υδρολύεται ή απορροφάται στο ανώτερο τμήμα της γαστρεντερικής οδού, 2) να αποτελεί υπόστρωμα για έναν ή περιορισμένο αριθμό πιθανά ευεργετικών βακτηρίων στο παχύ έντερο ενεργοποιώντας την ανάπτυξή τους και 3) να έχει τη δυνατότητα να εμποδίζει τον πολλαπλασιασμό των παθογόνων βακτηρίων εξισορροπώντας τη σύσταση της εντερικής μικροχλωρίδας και ασκώντας προστατευτική δράση στο έντερο.

Ασθένειες και προβιοτικά - πρεβιοτικά

Προβιοτικά

- Διάρροια: φαίνεται ότι τα προβιοτικά μειώνουν τον κίνδυνο εμφάνισης διάρροιας στα παιδιά μετά από θεραπεία με ορισμένα αντιβιοτικά, όπως και της μόλυνσης από ιούς( ροταϊό), ενώ υπάρχουν ενδείξεις πως μειώνουν τη διάρκεια των συμπτωμάτων της γαστρεντερίτιδας κατά μία ημέρα.

- Πρόληψη του εκζέματος: υπάρχουν ανεπαρκή στοιχεία για να μπορέσουν να συστηθούν τα προβιοτικά σε έγκυες γυναίκες, με σκοπό την πρόληψη αλλεργίας στο παιδί που θα γεννηθεί. Επίσης, δεν υπάρχουν ενδείξεις (Cohrane Review, 2008) για τη χρησιμοποίηση προβιοτικών για τη θεραπεία της ατοπικής δερματίτιδας.

- Νεκρωτική ενεροκολίτιδα: λίγα είναι ακόμη τα στοιχεία όσον αφορά στην πρόληψη της νεκρωτικής εντεροκολίτιδας σε νεογέννητα που χορηγούνται προβιοτικά.

- Γαστρίτιδα από H.Pylori: τα προβιοτικά φαίνεται να έχουν μέτριο όφελος για την καταπολέμηση του ελικοβακτηριδίου του πυλωρού σε ενήλικες, ενώ για τα παιδιά απαιτούνται ακόμη περισσότερες μελέτες.

- Ελκώδης κολίτιδα, Νόσος Crohn, Δυσκοιλιότητα: υπάρχουν ανεπαρκή στοιχεία για το όφελος που θα προκύψει από τη χρησιμοποίηση προβιοτικών στις παραπάνω ασθένειες.

- Κολικοί βρεφών που τρέφονται αποκλειστικά με μητρικό γάλα: φαίνεται ότι τα προβιοτικά μειώνουν τους κολικούς στα βρέφη που τρέφονται αποκλειστικά με μητρικό γάλα.

- Χρόνια ή σοβαρή νόσος: τα προβιοτικά δεν πρέπει να δίνονται σε παιδιά που έχουν χρόνια ή σοβαρή νόσο.

Πρεβιοτικά

- Αλλεργίες: τα πρεβιοτικά έχουν χρησιμοποιηθεί σε ασθενείς με ιστορικό αλλεργιών, αλλά τα στοιχεία είναι ακόμη λίγα και ασαφή .

- Πρόληψη καρκίνου του εντέρου: έχει αποδειχθεί μόνο σε μελέτες με ζώα, οπότε πρέπει να γίνουν και μελέτες στον άνθρωπο, ώστε το γεγονός να μπορεί να επιβεβαιωθεί.

Προβιοτικά – Πρεβιοτικά

Όσον αφορά στην προσθήκη προ- ή/και πρεβιοτικών στην τεχνητή διατροφή του βρέφους, δεν υπάρχουν ακόμη ενδείξεις αποτελεσματικότητας, αν και η χρήση τους δε φαίνεται να βλάπει την υγεία των βρεφών.

Συνοπτικά, οι προβιοτικοί και οι πρεβιοτικοί μικροοργανισμοί είναι πιθανόν ότι βοηθούν με τους ακόλουθους τρόπους, χωρίς να έχει τεκμηριωθεί απόλυτα, τίποτα:

- Βελτίωση της άμυνας του οργανισμού και της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος.
- Προστασία από επικίνδυνα βακτηρίδια με πρόληψη μολύνσεων.
- Καλύτερη πέψη των φαγητών και απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών.

Συμπεράσματα

Η αποτελεσματικότητα των προβιοτικών και των πρεβιοτικών για την πρόληψη και θεραπεία διαφόρων ασθενειών δεν έχει ακόμη αποδειχθεί τελεσίδικα.

Απαιτούνται περισσότερα στοιχεία για την ασφάλεια χορήγησης των πάμπολλων προϊόντων που διατίθενται στην αγορά.

Για τους λόγους αυτούς, δεν πρέπει κάποιος να παίρνει οποιασδήποτε μορφής συμπληρώματα, χωρίς πρώτα να παίρνει τη συμβουλή του γιατρού του, ο δε γιατρός του να αποφεύγει να συμβουλεύει αν δεν έχει πλήρη ενημέρωση.

Όπως γίνεται σαφές στην εισαγωγή, τα προβιοτικά και πρεβιοτικά αποτελούν ένα νέο τμήμα της ιατρικής διατροφικής έρευνας και πρέπει την έρευνα αυτή να την παρακολουθήσουμε με προσοχή, ώστε χωρίς υπερβολές να χρησιμοποιήσουμε τα θετικά στοιχεία της, εφόσον θα υπάρξουν.

Πηγές: www.diatrofi.gr  (Ε. Τσουβαλάς)

Πρεβιοτικά: οι άγνωστοι διατροφικοί παράγοντες!


(dps.kardiologos@gmail.com & 2310 963 286 & 6944 372 956


Ορισμοί και χαρακτηριστικά

Τα πρεβιοτικά ορίζονται ως:

Δυσαπορρόφητα συστατικά των τροφίμων που επιδρούν ευεργετικά στον καταναλωτή διεγείροντας την ανάπτυξη και την αύξηση της δραστηριότητας ενός ή ορισμένων ειδών βακτηρίων στο παχύ έντερο, βελτιώνοντας έτσι την υγεία του ανθρώπου-ξενιστή τους (Gibson and Roberfroid, 1995).

Τα περισσότερα πρεβιοτικά είναι υδατάνθρακες, αλλά ο ορισμός δεν αποκλείει την χρήση άλλων συστατικών ως πρεβιοτικά. Θεωρητικά οποιοδήποτε αντιβιοτικό που μειώνει τον αριθμό των εν δυνάμει παθογόνων και επιδρά θετικά στην ανάπτυξη βακτηρίων ή στην αύξηση της δραστηριότητάς βακτηρίων που ευνοούν την υγεία μπορεί να θεωρηθεί ως πρεβιοτικό.

Ο ορισμός δεν δίνει έμφαση σε μία συγκεκριμένη ομάδα βακτηρίων. Ωστόσο συχνά θεωρείται ότι ένα πρεβιοτικό πρέπει να αυξάνει τον αριθμό και την δραστηριότητα των δισχιδών βακτηρίων (bifidus) και των οξυγαλακτικών, καθώς αυτές οι ομάδες θεωρούνται ότι επιφέρουν ευεργετικές επιδράσεις στον ξενιστή τους. Ένα προϊόν το οποίο διεγείρει (ή ισχυρίζεται ότι διεγείρει) τα βακτήρια bifidus θεωρείται ένας bifidus βακτηριογόνος παράγοντας. Έτσι, ορισμένα πρεβιοτικά μπορούν να δράσουν ως bifidus βακτηριογόνοι παράγοντες και αντίστροφα, αλλά οι δύο έννοιες δεν είναι ταυτόσημες, περισσότεροι ορισμοί αναφέρονται στον παρακάτω πίνακα.

Πρεβιοτικά, σχετική ορολογία και παρανοήσεις.

bifidus βακτηριογόνος παράγοντας:
Οποιοδήποτε συστατικό ευνοεί την ανάπτυξη των βακτηρίων bifidus.

Μη αφομοιώσιμοι ολιγοσακχαρίτες (ΜΑΟ):
Υδατάνθρακες με μικρή αλυσίδα ανθράκων που δεν αφομοιώνονται στο λεπτό έντερο και φτάνουν στο παχύ έντερο αναλλοίωτοι.

Παρανοήσεις:

Τα πρεβιοτικά είναι bifidus βακτηριογόνοι παράγοντες:
Για να ασκήσουν ευεργετική επίδραση στον καταναλωτή τους δεν είναι απαραίτητο να διεγείρουν τα βακτήρια bifidus . Η διέγερση άλλων ειδών μπορεί επίσης να έχει ευεργετικές επιδράσεις. Κατά συνέπεια τα πρεβιοτικά δεν είναι απαραιτήτως bifidus βακτηριογόνοι παράγοντες.

Οι bifidus βακτηριογόνοι παράγοντες είναι πρεβιοτικά:
Ένας bifidus βακτηριογόνος παράγοντας αυξάνει τα βακτήρια bifidus είτε στο έντερο είτε σε περιπτώσεις όπως για παράδειγμα σε ζυμώμενα γαλακτοκομικά προϊόντα. Όταν τα βακτήρια bifidus του εντέρου διεγείρονται, ένας bifidus βακτηριογόνος παράγοντας μπορεί να θεωρηθεί ως πρεβιοτικό μόνο όταν η διέγερση αυτή έχει ευεργετική επίδραση στον άνθρωπο-ξενιστή. Υπό άλλες συνθήκες οι bifidus βακτηριογόνοι παράγοντες δεν θεωρούνται πρεβιοτικά.

Οι ΜΑΟ είναι bifidus βακτηριογόνοι παράγοντες ή πρεβιοτικά:

Οι ΜΑΟ είναι δυνατό να διεγείρουν ευεργετικά βακτήρια τα οποία μπορεί να ασκήσουν ευεργετικές επιδράσεις. Στην περίπτωση αυτή μπορούν να θεωρηθούν πρεβιοτικά.

Οι ΜΑΟ είναι επίσης δυνατόν να διεγείρουν την ανάπτυξη ανεπιθύμητων βακτηρίων και να έχουν κατ' αυτόν τον τρόπο αρνητικές επιδράσεις (για παράδειγμα σε περίπτωση δυσανεξίας στη λακτόζη).

Οι ΜΑΟ μπορεί να διεγείρουν τα βακτήρια bifidus και έτσι να θεωρηθούν bifidus βακτηριογόνοι παράγοντες οι οποίοι μπορεί να θεωρηθούν ή όχι πρεβιοτικά.

Οι ΜΑΟ μπορεί επίσης να μην έχουν καμιά επίδραση στην εντερική μικροχλωρίδα.

Έτσι, ανάλογα με τον τύπο τους οι ΜΑΟ μπορεί να είναι πρεβιοτικά, bifidus βακτηριογόνοι παράγοντες, επιβλαβείς ή αδρανείς.

Ο ορισμός επίσης αναφέρει ότι μία αλλαγή στην μεταβολική δραστηριότητα μπορεί να επιφέρει βελτίωση στην υγεία του καταναλωτή. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι απαραίτητο να διεγερθεί κάποιο συγκεκριμένο είδος βακτηρίων, αλλά ότι η μεταβολική δραστηριότητα της εντερικής μικροχλωρίδας ως σύνολο πρέπει να μετατραπεί. Αυτό γενικά σημαίνει μία αύξηση στη ζύμωση των υδατανθράκων και μία μείωση στην αποδόμηση και ζύμωση των πρωτεϊνών.

Η ζύμωση των υδατανθράκων γενικά καταλήγει σε αβλαβή ή ακόμη και ευεργετικά τελικά προϊόντα ενώ η ζύμωση των πρωτεϊνών οδηγεί στην παραγωγή εν δυνάμει επιβλαβών προϊόντων, όπως φαίνεται στο ακόλουθο σχήμα.
----------------------------------------------------------------------------------
Σχήμα 1. Σχηματική αναπαράσταση της ζύμωσης των πρωτεϊνών και των υδατανθράκων από τους μικροοργανισμούς της εντερικής μικροχλωρίδας. Οι πρωτεΐνες και τα προερχόμενα κυρίως από τη ζύμωση αυτών προϊόντα είναι υπογραμμισμένα. (ΛΟΜΑ = Λιπαρά Οξέα Μικρής Αλυσίδας, ΛΟΔΑ = Λιπαρά Οξέα Διακλαδιζόμενης Αλυσίδας)

Το αέριο H2S είναι πολύ δραστικό και μπορεί να έχει αρνητικές επιδράσεις στο έντερο. Τα υπόλοιπα αέρια, υδρογόνο (Η2), CO2 και μεθάνιο (CH4) δεν έχουν αρνητικές επιδράσεις πέρα από πρήξιμο και φούσκωμα. Τα ΛΟΜΑ είναι ευεργετικά τόσο για την εντερική μικροχλωρίδα (μείωση του pH, καταστούν το περιβάλλον στο έντερο πιο όξινο) όσο και για τα κύτταρα του εντέρου (τα οποία χρειάζονται ΛΟΜΑ για ενέργεια). Η αιθανόλη μεταβολίζεται γρήγορα από άλλα εντερικά βακτήρια και δεν έχει καμιά επίδραση στον άνθρωπο. Τα ΛΟΔΑ, η αμμωνία (ΝΗ3), οι αμίνες, οι φαινόλες και οι ινδόλες αποτελούν ερεθιστικές ουσίες για τα εντερικά κύτταρα, πιθανώς μεταλλαξιογόνες ή μπορεί να έχουν αρνητική επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα σε μεγάλες συγκεντρώσεις.
----------------------------------------------------------------------------------

Είναι λοιπόν ευεργετική η αύξηση της ζύμωσης των υδατανθράκων στο έντερο και η καταστολή της ζύμωσης των πρωτεϊνών. Ωστόσο, αυτή η αλλαγή στη μεταβολική δραστηριότητα, δεν συμβαδίζει απαραίτητα με αύξηση στους αριθμούς των πιθανά ευεργετικών βακτηριακών ομάδων.

Κατά συνέπεια η όλη ιδέα πίσω από τα πρεβιοτικά είναι σαφής: αύξηση των ωφέλιμων βακτηρίων ή/και αύξηση του μεταβολισμού των υδατανθράκων.

Δράση των πρεβιοτικών

Τα πρεβιοτικά στοχεύουν να δράσουν συγκεκριμένα στη χλωρίδα του παχέως εντέρου.
Οι ακόλουθες επιδράσεις των πρεβιοτικών έχουν προταθεί:
  • ανακούφιση από τη δυσκοιλιότητα
  • μείωση του εντερικού pH
  • αποκατάσταση της βακτηριακής ισορροπίας του εντέρου
  • επίδραση στα επίπεδα της χοληστερόλης στο αίμα
  • μείωση του κινδύνου καρκίνου του παχέωςεντέρου
  • επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα
  • βελτίωση της εντερικής χλωρίδας των νεογέννητων
Ανακούφιση από τη δυσκοιλιότητα

Αυτή είναι μία τεκμηριωμένη επίδραση, που είναι παρόμοια με την επίδραση των διαιτητικών ινών. Πολλά πρεβιοτικά είναι υδατάνθρακες που ζυμώνονται στο παχύ έντερο. Με αυτή τη ζύμωση παράγονται αέρια, που αυξάνουν τον όγκο και μειώνουν τον χρόνο παραμονής των πεπτόμενων τροφών στο έντερο. Η δυσκοιλιότητα είναι το αποτέλεσμα του πολύ αργού περάσματος από τον εντερικό σωλήνα (μεγάλος χρόνος διέλευσης). Η μείωση του χρόνου διέλευσης βοηθά έτσι στην καταπολέμηση της δυσκοιλιότητας.

Επιπροσθέτως όμως, πολλοί υδατάνθρακες αυξάνουν το υδατικό περιεχόμενο του εντέρου και τα παραγόμενα οξέα προκαλούν αύξηση της κινητικότητας του εντέρου. Αυτές οι δύο επιδράσεις μειώνουν επίσης τον χρόνο διέλευσης.

Τα καλύτερα αποτελέσματα επιτυγχάνονται με μείγματα υδατανθράκων, που περιλαμβάνουν διαιτητικές ίνες. Στηρίζονται σε αλλαγή του μεταβολισμού (περισσότεροι υδατάνθρακες) και όχι στη διέγερση συγκεκριμένων βακτηρίων.

Μείωση του εντερικού pH

Η επίδραση αυτή οφείλεται επίσης στην αλλαγή του μεταβολισμού από τη ζύμωση των πρωτεϊνών (που οδηγεί στην παραγωγή αμμωνίας και σε υψηλό pH) σε πιο εκτεταμένη ζύμωση των υδατανθράκων (που οδηγεί στην παραγωγή οξέος). Αρκετές παθήσεις του εντέρου, όπως η νόσος του Crohn και το ΣΕΕ (σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου), χαρακτηρίζονται από υψηλό pH . Μείωση του pH κατ' αυτόν τον τρόπο ελαττώνει τα συμπτώματα της νόσου (δεν θεραπεύει!), γεγονός που ωφελεί τον ασθενή.

Χαμηλό εντερικό pH επίσης αυξάνει την κινητικότητα του εντέρου και μπορεί να παρέχει προστασία ενάντια σε παθογόνα βακτήρια.

Τα καλύτερα αποτελέσματα επιτυγχάνονται με τη γρήγορη ζύμωση μειγμάτων υδατανθράκων. Στηρίζονται σε αλλαγή του μεταβολισμού (περισσότεροι υδατάνθρακες) και όχι στη διέγερση συγκεκριμένων βακτηρίων.

Αποκατάσταση της βακτηριακής ισορροπίας του εντέρου

Τα πρεβιοτικά μπορούν να αποκαταστήσουν την ισορροπία του εντέρου μετά από μία διαταραχή οφειλόμενη σε αντιβιοτικά, διάρροια, στρες ή άλλα φάρμακα (όχι αντιβιοτικά). Ένας τρόπος επαναφοράς της ισορροπίας είναι με την επιλεκτική διέγερση μιας συγκεκριμένης ομάδας βακτηρίων. Αυτό είναι πιθανό για πολλές διαφορετικές βακτηριακές ομάδες. Ένας άλλος τρόπος είναι με άμεση διέγερση (τα επιλεγμένα βακτήρια αναπτύσσονται στο πρεβιοτικό) ή με έμμεση διέγερση (τα βακτήρια δημιουργούν ένα ευνοϊκό περιβάλλον για άλλα βακτήρια).

Σε αυτή την περίπτωση τόσο η επιλεκτική διέγερση όσο και οι αλλαγές στον μεταβολισμό παίζουν ρόλο.

Επίδραση στα επίπεδα της χοληστερόλης στο αίμα

Ευεργετική επίδραση αποδίδεται σε ορισμένους ολιγοσακχαρίτες, αλλά δεν έχει αποδειχθεί και όταν αναφέρεται δεν είναι πολύ υψηλή.

Μείωση του κινδύνου καρκίνου του παχέως εντέρου

Η επίδραση αυτή δεν έχει αποδειχθεί. Ωστόσο, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι τα προϊόντα που προκύπτουν από ζύμωση των πρωτεϊνών μπορεί να αυξάνουν τον κίνδυνο καρκίνου του παχέωςεντέρου . Κατά συνέπεια μείωση της ζύμωσης των πρωτεϊνών μειώνει τον κίνδυνο. Εκτός αυτού, τα προϊόντα της ζύμωσης των υδατανθράκων είναι πιθανό να μειώνουν τον κίνδυνο καρκίνου του παχέωςεντέρου .

Πάλι, η αποτελεσματικότερη μείωση του κινδύνου είναι πιθανό να οφείλεται σε αλλαγή του μεταβολισμού και όχι σε αλλαγές σε συγκεκριμένες ομάδες βακτηρίων.

Επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα

Τα πρεβιοτικά αυτά καθαυτά δεν έχουν επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα. Ωστόσο, με την αλλαγή που επιφέρουν στην εντερική χλωρίδα, το ανοσοποιητικό σύστημα είναι δυνατό να επηρεαστεί. Αυτή η διέγερση μπορεί να είναι ευεργετική ή επιβλαβής. Ευεργετική όταν το ανοσοποιητικό σύστημα ενεργοποιείται ενάντια σε πιθανά παθογόνα. Επιβλαβής όταν είναι πιθανό να αυξηθούν οι αλλεργικές αντιδράσεις εξαιτίας της διέγερσης. Έχουν πραγματοποιηθεί πολλές μελέτες πάνω στην επίδραση της εντερικής μικροχλωρίδας στο ανοσοποιητικό σύστημα. Εντούτοις, προς το παρόν δεν έχουν γνωστοποιηθεί πρεβιοτικές ουσίες που να επιδρούν ευεργετικά στο ανοσοποιητικό σύστημα.

Βελτίωση της εντερικής μικροχλωρίδας σε νεογέννητα

Η εντερική μικροχλωρίδα παιδιών κάτω των τεσσάρων ετών είναι πολύ ασταθής. Πολλά παθογόνα βακτήρια που προσλαμβάνονται με την τροφή μπορούν να την διαταράξουν. Κατά συνέπεια ουσίες που σταθεροποιούν την χλωρίδα μπορούν να θεωρηθούν ως πρεβιοτικά. Έχουν λάβει χώρα αρκετές μελέτες που υποστηρίζουν ότι οι ολιγοσακχαρίτες του εμπορίου παρουσιάζουν σταθεροποιητική δράση, η οποία αποτελεί ένα συνδυασμό αλλαγής της χλωρίδας και μείωσης του pH .

Πρεβιοτικά του εμπορίου

Τα περισσότερα από τα πρεβιοτικά του εμπορίου είναι ολιγοσακχαρίτες και διαιτητικές ίνες. Επιλεγμένοι μη αφομοιώσιμοι ολιγοσακχαρίτες θα αυξήσουν την ζύμωση των υδατανθράκων και έτσι θα αποδειχθούν αποτελεσματικοί για τους περισσότερους από τους προαναφερθέντες ισχυρισμούς. Πάραυτα, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι δεν έχουν όλοι οι ολιγοσακχαρίτες ευεργετική επίδραση. Για να έχει αποτέλεσμα ένας ολιγοσακχαρίτης ή μείγμα ολιγοσακχαριτών θα πρέπει να έχει προηγουμένως δοκιμαστεί εκτεταμένα σε ζώα και ανθρώπους.

Προς το παρόν, δεν υπάρχουν ολιγοσακχαρίτες που να διεγείρουν επιλεκτικά μία συγκεκριμένη ομάδα βακτηρίων. Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι αρκετοί ολιγοσακχαρίτες διεγείρουν επιλεκτικά τα βακτήρια bifidus και τα οξυγαλακτικά βακτήρια, αλλά πειράματα in vivo (σε ανθρώπους) και in vitro (στο εργαστήριο) έχουν αποδείξει ότι όλοι οι ολιγοσακχαρίτες του εμπορίου ζυμώνονται από ένα μεγάλο αριθμό βακτηριακών ειδών στο έντερο.

Επομένως, όλοι οι ολιγοσακχαρίτες του εμπορίου, εφόσον είναι δραστικοί, ενεργούν μέσω της αλλαγής του μεταβολισμού, και όχι μέσω της επιλεκτικής διέγερσης μίας συγκεκριμένης βακτηριακής ομάδας.

Παρενέργειες

Από τη στιγμή που οι ολιγοσακχαρίτες του εμπορίου αυξάνουν την ζύμωση των υδατανθράκων, αυξάνουν επίσης τον σχηματισμό αερίων (δες το παραπάνω σχήμα). Αυτό σημαίνει ότι οι κύριες παρενέργειες είναι πρήξιμο και φούσκωμα. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να είναι εμφανή με 5 γραμμάρια σε ευαίσθητα άτομα και να απουσιάζουν με 40 γραμμάρια σε ανεκτικά άτομα. Οι παρενέργειες λοιπόν εξαρτώνται από το είδος του ολιγοσακχαρίτη και την ανεκτικότητα του καταναλωτή.

Ευεργετική δοσολογία

Μία φυσιολογική δίαιτα παρέχει από 5 έως 10 γραμμάρια μη αφομοιώσιμων υδατανθράκων την ημέρα. Σ' αυτούς περιλαμβάνονται ολιγοσακχαρίτες φυτικής προέλευσης (κυρίως φρουκτο-ολιγοσακχαρίτες). Οι αποτελεσματικές δοσολογίες ολιγοσακχαριτών κυμαίνονται μεταξύ 5 και 10 γραμμαρίων την ημέρα για υγιείς ενήλικες. Γενικά, δόσεις κάτω των 5 γραμμαρίων θεωρούνται αναποτελεσματικές.

Ορισμένοι ολιγοσακχαρίτες του εμπορίου:

Ολιγοσακχαρίτης
Όνομα της φίρμας
Καταγεγραμμένες ευεργετικές επιδράσεις
Φρουκτο-ολιγοσακχαρίτες και ινουλίνη
Oligofructose, raftilose, actilight, frutafit, frutalose
Ναι
Τρανς-γαλακτο-ολιγοσακχαρίτες
Elix'or
Ναι
Ξυλιτο-ολιγοσακχαρίτες
.
Ναι
Μαννο-ολιγοσακχαρίτες
.
Ναι (σε ζώα)
Λακτουλόζη
LacPure
Ναι

Συνβιοτικά

Τα πρεβιοτικά στοχεύουν να δράσουν συγκεκριμένα στη χλωρίδα του παχέος εντέρου. Τα προβιοτικά είναι προοριζόμενα και πιο δραστικά στο λεπτό έντερο.

Τα συνβιοτικά είναι ένας συνδυασμός ενός πρεβιοτικού και ενός προβιοτικού σε ένα και μοναδικό προϊόν. Η όλη ιδέα είναι ότι το προϊόν περιέχει έναν ευεργετικό παράγοντα για το λεπτό έντερο (το προβιοτικό) και έναν για το παχύ έντερο (το πρεβιοτικό). Οι δύο τους δρουν συνεργιστικά, εξού και ο ορισμός συν-βιοτικά.

Μία κοινή παρανόηση είναι ότι το πρεβιοτικό θα πρέπει να διεγείρει το προβιοτικό (συχνά αναφέρονται ως συμ-βιοτικά από τη συμβίωση). Με τη διέγερση του προβιοτικού η χρήση του πρεβιοτικού δεν θα έχει καμιά επίδραση στο παχύ έντερο και έτσι αυτό το σκεπτικό είναι ανώφελο.

Πηγές: food.info.net